Ты робіш часова сваю працу. Стаўшы вольным чалавекам табе хочацца пахутчэй звязаць сябе нейкімі абавязальніцтвамі. Ты ведаеш - ёсць праграма. Яе мусіш прытрымлівацца. Канешне, план добра. Школа, універсітэт, імітацыя працы, імітацыя сяброўства - імітацыя жыцця. Ты - робат. Ты выконваеш сваю сацыяльную функцыю. Табе 20. Колькі ты забыў зрабіць? Колькі мейсцаў было табой забыта, колькі людзей ты не пазнаў - ты быў заўсёды анлайн. Камп'ютэр стаў тваім заключэннем, калі табе яго набылі ў 13 год. Ты развіваўся, рос, спадзяваўся - лепшыя гады ў сваім жыцці. 13 год. Ты напоўнены надзеяй, да жыцця яшчэ так далёка - ты чысты, светлы і пакуль несамастойны. Ты яшчэ толькі пазнаеш свет, таму свет застаецца светам, а цемра з'яўляецца раптам і ненадоўга. Ты чакаў іншага. Ты верыў у непахіснасць сваіх ідэалаў, якія сам разбурыў праз 5 год. Я не магу сабе ўявіць, што яшчэ 5 год таму я не ведаў столькі і ў мяне не было ўсяго таго, што ёсць зараз.
Так, часам з'яўляюцца дзіўныя рэчы. Напрыклад такое пачуццё годнасі перад такімі ж як і ты. Ты становішся мужчынам - ты ўжо адказваеш за свае дзеянні, ты не баішся "дзядзю міліцыянера", не баішся "дарослых" - ты ўжо сам дарослы. Перыядычнасць твайго жыцця прымушае задумацца. Перыяды смуты ўсе расцягваюцца ўсё больш і больш, а перыяды шчасця замяняе яго танная імітацыя.
Не сказаць, што ты крут. Не. У цябе засталася база за той перыяд, дзе былі ідэалы, а чорнае было чорным. Белае пасялілася ў тваёй галаве і напэўна толькі гэта не дае табе падохнуць. Жыццё становіцца інтрыгай.
Заўсёды баішся прачнуцца ў 45 год і зразумець, што ў цябе ні працы, ні жонкі, ні дзяцей, ні інтарэсаў - толькі комп, імітацыя шчасця і жывот. Баішся раптам зразумець, што недзе там (яшчэ ў 20 год), ты павярнуў зусім не туды і адмовіўся ад праграмы.
Безумоўна, квіткі аб аплаце прыходзяць хутчэй за грошы, таму твая свабода - гэта доўг. Цябе робяць эканамічным рабом у абмен на тваю свабоду. Яе імітацыю...
Але ты не бойся. Ты верыш, што кінеш усё, абавязкова пойдзеш у спортазал, скінеш лішнія ўжо ў 20 год 20 кг. Ты верыш, што табе стане зноўку ўсё цікава і ты пойдзеш па шляху інтэлектуальнага жабрацтва. Ты таксама дагэтуль верыш, што і гэта нядрэнна. Тваё жыццё заснавана на веры. Наша жыццё заснавана на веры...
У 40 год ты пачынаеш разумець, што верыш і нават болей... ты верыш не адзін. Без тлумачэнняў, без прычыны - ты верыш. А там як атрымаецца. Авось?